Powoduje rozpad hydratu, a w konsekwencji gromadzenie się metanu. Jeżeli założymy, że warunki są jednakowe, to położenie strefy hydratu metanu pozostaje niemal stałe, nawet w sytuacji dalszego gromadzenia się osadów. Tworzeniu się nowego hydratu na górze towarzyszy topnienie dolnych partii. Wskutek tego pokład hydratu przesuwa się ku górze wraz z narastaniem warstw osadzonych później, pozostawiając ślady poprzednich poziomów. W osadach głębokomorskich z dala od stoków kontynentalnych, występuje niewiele substancji organicznych, a w związku z tym także i metanu. W płytkich morzach znajdujących się na szelfach, takich jak Morze Północne, ciśnienie nie jest dostatecznie wysokie, a temperatura wystarczająco niska. Są jednak wyjątki: na obszarach szelfów polarnych, gdzie stosunkowo niskie ciśnienie rekompensują temperatury bliskie.